Moeras

‘Moeten we nog ver?’ zuchtte de kleine Lindsey van vijf jaren oud, terwijl ze achter haar ouders aanslofte. Ze was moe en had dorst. Bovendien stonk het hier en telkens als ze haar voet neerzette en optilde, maakten haar schoenen een smerig zuiggeluid.
‘Lieverd, zeur nou niet zo. We moeten nog maar een klein stukje naar het hotel, het is vast niet ver meer. En geniet nou eens van die prachtige natuur!’ antwoordde haar moeder Sandra met een onzekere stem. Ze wist zelf ook niet waar ze waren. Haar man Mark haalde de reisgids voor de zoveelste keer uit zijn rugzak en sloeg hem open. Op de voorkant stond een prachtig hotel met witte muren en schattige rode luikjes. Het zag er aandoenlijk en veilig uit. Mark propte de reisgids weer in zijn rugzak en keek om zich heen, maar in de verste verte zag hij geen teken van bewoning.
‘Maaaaam, ik wil niet meer. Mijn voeten doen zeer. Pap, wil je me dragen?’ vroeg Lindsey met een klein stemmetje. Mark bukte zich om zijn dochter op te tillen en zette haar op zijn schouders.

Na zo’n vijfhonderd meter begon Lindsey te schreeuwen. Links, verscholen achter een met mos bedekte boom, had ze een lichtje gezien! Het danste zo mooi, het leek wel een elfje. Ze trok aan haar vaders haren.
‘Pap, kijk! Een lichtje! Mooi!’ zei ze vrolijk. Mark keek om zich heen en wierp een blik op Sandra. Sandra zocht met haar ogen de omgeving af en zag het ook: een klein lichtje dat een gele gloed wierp op de duistere omgeving.
‘Laten we daar maar heen gaan, misschien is het iemand uit de omgeving. Of het is de voordeur van het hotel!’ zei Sandra opgelucht en ze begon wat sneller te lopen. Het lampje danste dichterbij en Mark kreeg een vervelend gevoel over zich heen. Het voelde alsof iemand hen volgde en bekeek. Hij draaide zich om maar zag enkel bomen, struiken en stenen.
Plotseling klonk er een schreeuw en een vreemde vloog voor Mark en Lindsey langs.. Hij sprong voor Sandra en haalde iets uit zijn broekzak. Een felle lichtflits schoot op het dansende lichtje af, dat doofde. De vreemde draaide zich om. Hij had rommelig haar, versleten kleren en wilde ogen, maar zag er vastberaden uit.
‘Wie bent u? Wat was dat?’ vroeg Mark. Maar het laatste wat hij zich kon herinneren, was een stok die op hem gericht was en de man die in een vreemde taal enkele woorden mompelde..

De Boekenworm

Misschien heb je wel eens van me gehoord. Aagenaam, ik ben de boekenworm! Ik hoor je wel denken, dat je heel anders over me dacht. Jij een boekenworm? Nee hoor, iemand die veel leest is echt geen boekenworm. Wij zijn namelijk een aparte species op deze wonderlijke wereld. Geloof je me niet? Mensen dachten ook, dat er niet zo iets bestond als op de maan wandelen. Maar dat is tegenwoordig ook mogelijk. Overtuig ik je nog steeds niet? Laat me dan een verhaal vertellen, over hoe onze soort ontstaan is.

Er was eens een jongeman. Hij was dol op verhalen, hij vertelde ze aan iedereen die maar luisterde. Zijn zus, die hem zuchtend aanhoorde. De buurman, die vol aandacht luisterde als hij over de oorlog vertelde. De groenteboer, die vriendelijk knikte als hij weer eens van wal stak. Maar de jongeman vond een ding heel vervelend: als hij een verhaal bedacht had, wist hij het niet meer na te vertellen. Hij wilde dat hij zijn verhalen voorgoed ergens kon opslaan, zodat ze nooit zouden vergaan na een luisterend oor. Schrijven kon hij niet, want de jongeman was creatief maar niet bijster intelligent. Overal ging hij op zoek naar wezens die hem konden helpen. Zijn zoektocht duurde lang, want geen enkel dier was in staat om zijn verhalen op te schrijven. De koe had geen duimen. De vis maakte vlekken met de inkt. De kat krabde het papier open. En de ezel was gewoonweg te dom. Tot hij op een dag in de tuin op zoek was. De worm keek hem aan en doopte zijn staart in de natte aarde. Daarmee maakte hij krullerige tekeningen op de tegels. De jongeman keek de worm aan en vroeg hem om hulp. De worm was bereid om de jongeman te helpen, mits hij er voor zou zorgen dat de wormen niet meer door de mensen vertrapt werden. Dus nam de jongeman de worm mee in zijn zak, naar zijn slaapkamer. Hij zette de worm op het bureau, pakte een vel papier en inkt en vertelde vol overgave over prinsessen, paarden, piraten en nog veel meer. De worm was snel en met zijn staart, die hij regelmatig in de inkt doopte, schreef hij de verhalen op.

Zo is de boekenworm ontstaan. Geloof je me nu?

Heks

‘Dus, u wilt een aantal jaren jonger zijn? Geen probleem, dat kan ik zo voor u regelen. Geen enge toverdrankjes of gevaarlijke spreuken, gewoon een spelletje Knalpoker,’ zei de knappe heks glimlachend tegen de oude vrouw die voor haar stond. De oude vrouw keek de heks schattend aan. Ze had lang, donkerbruin haar en prachtig heldere blauwe ogen. Maar iets aan haar, hield de oude vrouw tegen om met haar akkoord te gaan.
‘Zit er geen Basilisk onder het gras? Ik wil niet voor verrassingen komen te staan, natuurlijk,’ zei de oude vrouw streng. De knappe heks glimlachte weer, dit keer liet ze haar stralend witte tanden zien, en ze schudde haar hoofd.
‘Ik verzeker u, dat ik me aan de spelregels houd. U wint, u wordt vijfentwintig jaar jonger. U verliest, dan verliest u vijfentwintig jaar. Op eigen risico, mevrouw. Maar ik hou me aan mijn beloftes.’
De oude vrouw zuchtte en pakte een kaart van de stapel.

‘U heeft verloren. Het spijt me. U heeft nog een aantal uur om uw zaken te regelen. U heeft goed gespeeld,’ zei de knappe heks weemoedig. De oude vrouw zuchtte, stond moeizaam op en liep weg. Ze Verdwijnselde naar het huis van haar oudste zoon om hem het slechte nieuws te vertellen. Toen haar zoon de deur opendeed, vertelde ze haar verhaal.
‘Ma, wat heeft u nu gedaan? U moet me vertellen waar die knappe heks is, ik ga uw jaren voor u terugwinnen!’ zei haar zoon berispend. Om eerlijk te zijn, wou hij zelf ook wel wat jonger zijn. Geen vijfentwintig jaar, maar vijf jaar, zodat hij weer naar de Lekke Ketel kon zonder zich te schamen voor zijn eerste rimpeltjes.

‘U heeft verloren. Het spijt me. U heeft nog een aantal uur om uw zaken te regelen. U heeft goed gespeeld,’ zei de knappe heks weemoedig. De zoon zuchtte, stond moeizaam op en liep weg. Hij Verdwijnselde naar het huis van zijn jongste zus om haar het slechte nieuws te vertellen. Toen zijn zusje de deur opendeed, vertelde hij zijn verhaal.
‘Broer, wat heb je nu gedaan? Je moet me vertellen waar die knappe heks is, ik ga je jaren voor je terugwinnen!’ zei zijn zus berispend. Ze besloot om ook moeders jaren terug te winnen. In totaal draaide het nu om dertig jaren.

‘U heeft verloren. Het spijt me. U heeft nog een aantal uur om uw zaken te regelen. U heeft goed gespeeld,’ zei de knappe heks weemoedig. De zus glimlachte, pakte haar laatste kaart en legde hem op tafel. De knappe heks keek haar verbaasd aan.
'U heeft gewonnen. Gefeliciteerd. Ik wens u en uw familie nog vele mooie jaren toe. U heeft goed gespeeld,' en de knappe heks stak haar hand uit. De zus schudde haar hand, stond tevreden op en liep weg. Ze Verdwijnselde naar het huis van haar oudste broer om hen het goede nieuws te vertellen.

Welkom allemaal!

Ik zal me eerst even voorstellen, dat is tenslotte wel zo netjes. Mijn naam is Dewi en ik schrijf dus korte verhalen aan de hand van de 100 verhalen uitdaging van www.wizardzone.nl. Om het wat toegankelijker te maken, plaats ik deze ook op een blog. De onderwerpen zijn grotendeels Harry Potter-gerelateerd, maar niet alle verhalen gaan daar over. Er zit geen content in die niet geschikt is voor iedereen. Overigens tellen deze verhalen ook mee voor de Fantaciteerveer-uitdaging: 50.000 woorden in twee maanden!

Mocht je feedback hebben, graag! Ik vind het fijn om (opgebouwde) kritiek te krijgen, daar leer ik van en dan lezen jullie ook prettiger! Veel leesplezier!

Liefs, Dewi