Er was eens een jongeman. Hij was dol op verhalen, hij vertelde ze aan iedereen die maar luisterde. Zijn zus, die hem zuchtend aanhoorde. De buurman, die vol aandacht luisterde als hij over de oorlog vertelde. De groenteboer, die vriendelijk knikte als hij weer eens van wal stak. Maar de jongeman vond een ding heel vervelend: als hij een verhaal bedacht had, wist hij het niet meer na te vertellen. Hij wilde dat hij zijn verhalen voorgoed ergens kon opslaan, zodat ze nooit zouden vergaan na een luisterend oor. Schrijven kon hij niet, want de jongeman was creatief maar niet bijster intelligent. Overal ging hij op zoek naar wezens die hem konden helpen. Zijn zoektocht duurde lang, want geen enkel dier was in staat om zijn verhalen op te schrijven. De koe had geen duimen. De vis maakte vlekken met de inkt. De kat krabde het papier open. En de ezel was gewoonweg te dom. Tot hij op een dag in de tuin op zoek was. De worm keek hem aan en doopte zijn staart in de natte aarde. Daarmee maakte hij krullerige tekeningen op de tegels. De jongeman keek de worm aan en vroeg hem om hulp. De worm was bereid om de jongeman te helpen, mits hij er voor zou zorgen dat de wormen niet meer door de mensen vertrapt werden. Dus nam de jongeman de worm mee in zijn zak, naar zijn slaapkamer. Hij zette de worm op het bureau, pakte een vel papier en inkt en vertelde vol overgave over prinsessen, paarden, piraten en nog veel meer. De worm was snel en met zijn staart, die hij regelmatig in de inkt doopte, schreef hij de verhalen op.
Zo is de boekenworm ontstaan. Geloof je me nu?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten